مدآنلاین: در این مطلب نگاهی میاندازیم به مزون دیور، مزونی که دهههاست شاهد ردپای او در مد فرانسه و جهان هستیم. کریستین دیور، اصالتا اهل نرماندی سفلی از فرانسه است. از همان کودکی شروع به طراحی کرد و برخلاف میل کارفرمایان و والدینش که میخواستند او وارد حرفهای آبرومندانهتر(!) بشود، کار طراحی را ادامه داد. او کار خود را با روبرت پیژه، طراح معروف شروع کرد و پس از آن به همراه شخصی به نام پیر بالمن به مزون لوسین للونگ پیوست. اما نقطه اوج زندگی دیور زمانی بود که به صنعت پارچهسازی مارسل بوساک پیوست. مارسل او را تشویق کرد که برند خاص خود را روانه بازار کند.
در دوران بحران اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم، دیور بیمحابا شروع به خلق اولین مجموعههای خود کرد و با مجموعهای به نام کورول به معنای جام گل وارد میدان شد. او با استفاده از چندین و چند متر از پارچههای قیمتی دست به تولید دامنهای زیبا و پرتکلف زد. لباسهای مجموعه او آنقدر ظریف و زنانه بود که انگار، از دنیای دیگری به آن روزهای آشفته پس از جنگ پا میگذاشت.
نویسنده اسطورهای، کارمل اسنو، مجموعه او را «New Look» نامید، به معنای «ظاهر جدید ». استایل لباسهای او را تمامی زنان که در آن روزها از سادگی و خشونت لباسهایشان، که جنگ به آنها تحمیل کرده بود خسته شده بودند، بی چون و چرا پذیرفتند.
در آن زمان تقریبا هیچ کس این توانایی مالی را نداشت که تولیدات آقای دیور را بخرد. پس خانمها شروع به کندن پردهها از پنجرهها کردند و با کار بر روی آن، برای خود لباسهایی به سبک دیور با دامنهای چیندار و پفی دوختند.
خیلی زود لباسهای دیور در فیلمهای هالیوودی بر تن بسیاری از بازیگران مطرح آن روزگار همچون آوا گاردنر و اولیویا دو هاویلند دیده شد. مارلنه دیتریش، بازیگر آلمانی – آمریکایی نیز که همسایه دیور در خیابان مونتین بود، در اولین رژه او شرکت جست و یکی از طرفداران پروپا قرص مزون دیور گردید. یکی از جملات معروف آن زمان این هنرپیشه در رابطه با لباسهایی که در فیلمهایش میپوشید، چنین بود: «اگر دیور نباشد، دیتریشی هم نخواهد بود.
پس از مرگ او در سال 1957، جوانی 21 ساله به نام ایو سن لورن زمام مزون او را به طریقی غیر قابل اتنظار به دست گرفت. حضور او و کارهایش در جامعه بسیار محافظه کار سالهای 50، چون یک بدعت بود. این اعجوبه مد در اولین مجموعههای خود به تلفیق چرم سیاه با سبک بیت و سبک شهرنشینی پرداخت.
( در دهه 50 میلادی بیتها به طرفداران جنبشی گفته میشد که لباسهای نخ نما میپوشیدند، ریشهای بلند داشتند و در تمامی ساعات عینک آفتابی میزدند.)
او در سال 1960 او به خدمت سربازی رفت و به طور رسمی مزون دیور را ترک کرد.
جانشین او مارک بوهان که قبلا نیز طراحیهایی را برای این خانه بزرگ مد کرده بود توانست به خاطر ذوق زنانه و آراستگی کارهایش نظر مشتریان صاحب نامی مانند جک کندی و پرنس گریس دو موناکو را به خود جلب کرد.
در سال 1989 جیان فرانکو فر جانشین او شد و حال و هوایی در عین حال ساده و پرسود را به محصولات مزون دیور بخشید. به وسیله او بود که مزون دیور تحت تاثیر سبک طراحی ایتالیایی قرار گرفت.
با حضور جان گالیانو در سال 1996 همه چیز تغییر کرد. او که پیش از این کارهای پیش پا افتادهای را برای جیوانچی و ال وی ام اچ انجام داد همه را به این نتیجه رسانید که توانایی لازم برای انجام کارهای جدیتر را دارد. به معنای واقعی کلمه، او بود که فشن شو به شیوه مدرن آن را اختراع کرد و سکوی رژهها را تبدیل به صحنه نمایش نمود.
در این نمایشها افراد را به شکل فراعنه مصری، افراد در دوران باروک و ... در میآورند و سوپرمدلهایی را بر روی صحنه حاضر میکردند. این کارها باعث میشد که نمایشها دیدنیتر و جذابتر شود واحتمال سفارش محصولات بیشتر گردد. اما بلاخره روزهای خوب او نیز به پایان رسید و گالیانو نیز در پی حرفهای یهودستیزانهاش در یک بار فرانسوی به دوران کاری خود پایان داد.
در سال 2012 این راف سیمونز بود که زمام کار را به عهده گرفت. نگاه سادهگرایانه او همراه با تجربیات ارزنده مزون دیور در طول سالها، هوایی تازه را به دنیای مد دمید که البته خیلی طول نکشید. این طراح بلژیکی بعد از سه سال خدمت صادقانه و بی عیب ونقص به دلایل شخصی از سمت خود کنارهگیری کرد.
حال باید منتظر بود و دید بعد از رفتن سیمونز کدام اعجوبهای خواهد آمد و مجموعههای یکی از بزرگترین مزونهای طراحی فرانسه را روانه بازار خواهد کرد.
مترجم: سپیده جلالی
منبع: مدآنلاین
وبلاگ مد، لباس، پوشاک - turk
ارتقاء سریع سایت در گوگل با ❌بک لینک قوی❌
مشاهده
وبلاگ وبلاگ مد،لباس،پوشاک
